Sarajevo je jedan od najživotopisnijih gradova ovih prostora i ima poseban fenomen – mahale. Mahale su, grubo gledano, kvartovi grada osnovani za osmanlijskog vakta, sa sjeverne strane od Jekovca do Mejtaša, Podhrastova i Sedrenika, dok su na južnoj strani podrazumijeva Bistrik sa okolinom.

Jedna od najstarijih mahala u Sarajevu je Komatin, visoko ispod Trebevića, još u devetoj deceniji XV stoljeća, gdje je tadašnji bosanski namjesnik Jahja-paša sagradio džamiju. I današnje naselje Bjelave, još 1528. godine prvobitno se javlja kao Bilave, te 1531. dobija džamiju i biva izgrađeno na potpuno novim principima.

Da li ste se ikad zapitali kako su mahale, ali i sarajevske ulice dobijale nazive? Danas vam donosimo priču o Mejtašu. Majo Dizdar je u svojoj knjizi iz 2005. Sarajevo – historijsko turistički vodič napisao da se mejtašom imenuje kamen na koji se spušta pokojnik da bi mu se klanjala dženaza (turski mejt – mrtvac, taš – kamen), i da toponima upućuje da je ovdje nekada bila džamija.

Džamija na Mejtašu izgrađena je poslije 1528, a prije 1540. godine. Podignuta je kao poklon gradu neke Tuti-bule hatun. Njeno ime kazuje  da je bila mualima, učiteljica vjerske naozbraze u mektebu. Džamija je gorjela za provale Eugena Savojskog 1697. a nakon austrougarske okupacije služila je kao vojno skladište, da bi mesdžid 1927. bio pretvoren u stambeni prostor.

Uz džamiju se nalazio harem u kojem su se ukopavali mrtvi. Običaj je bio da se prije ukopavanja umrli sa tabutom položi na pravougaoni kamen okrenut prema Kibli i tako se klanja dženaza. Taj kamen se zvao “mejtaš” ili “kamen mrtvaca” i po njemu je cijelo naselje dobilo ime.

Na mjestu mezarja u blizini džamije, nakon Drugog svjetskog rata, prema projektu Juraja Neidhardta izgrađen je Dom izviđača sa kino salom i drugim omladinskim sadržajima, te malim opservatorijem. Za vrijeme opsade taj je objekt bio teško devastiran, a danas se u njemu nalazi OŠ Silvije Strahimir Kranjčević.